تصویرها

آلپ

2011-05-11T11:12:00.011+02:00

تصویرها

2010-06-19T18:21:00.008+02:00

نازم به خرابات و اهل نظر آنجا
کز هر دو جهانند به جان بی خبر آنجا
.
با ما و تو اندیشه ی بیم خطری هست
ما و تو اگر رفت نباشد خطر آنجا
.
مردود تو هستی که کنی رد دگران را
کی رد و قبولی برسد در نظر آنجا
.
بی خویشی افراد بود علت خویشی
بی برگی آن هاست همه برگ وبر آنجا
.
از هر چه گمانت رسد آنجاست مبرا
از تیررس وهم بود بر حذر آنجا
.
از فکر تو گردیده هویدا خط ونقشی
وقتی که نباشی نبود آن صور آنجا

وین

2010-01-27T19:07:00.030+01:00

کاخ امپراطور سابق

یک خانوم زحمت کش

یکی از میادین مرکز شهر

فکر کنم کلیسا مربوط به قرن 19 باشه

جرئی از عکس بعدیست. احتمالا نشون می ده که نیرو های قدسی به طاعون پیروز شدن

بنای یاد بود پایان طاعون در سال ها پیش

کلیسای جامع شهر. قرن 12

نمای دیگری از کلیسای جامع.

یک خیابان خوشحال

آفرین!

مجلس نمایندگان

تندیس مادر ترزا

موزه ی حیات وحش

به به

موزه ی مردم شناسی

پیست پاتیناژ روبروی شهرداری

شهرداری

شهر وین 9 تا خاصیت داشت:
1. سرد بود.
2. خیلی سرد بود.
3. وقتی دسته جمعی می روید رستوران، در آخر باز هم گارسون صورت حساب را تک تک حساب می کند.
4. شما می تونید روز پرواز، در داخل شهر بارتان را تحویل دهید و کارت پرواز بگیرید.
5. در توالت عمومی دانوب آبی با کیفیت بالا پخش می شود!
6. شما می تونید فقط یک دوست مهربان و مهمان نواز داشته باشید و از طریق او با چهار تا آدم گرم خوی دیگر هم آشنا شوید.
7. شما سازتان را با خود می برید، بعدش می بینید تمام دوستان نوازنده ی حرفه ای هستند.
8. خب معلومه دیگه، از 9 شب تا 4 صبح ساز می زنید و متوجه می شوید بهتر ساز می زنید نسبت به قبل.
9. جای همه خالی مخصوصا اونایی که اهل شعر و موسیقی هستند و ای مه من هستند و ...

مانیفست

2009-12-05T15:55:00.011+01:00

بدین وسیله آقای چمبولسکی (حفظه ا...) اعلام می دارد که از میان امور غیبی و
واردات کاتوره ای، فقط وفقط فرمایش های خواجه ی شیراز، که لسان الغیب باشد،
و رهنمون های ای چینگ، که از بلاد چین وماچین باشد، را روشنگر و راهگشا
یافته است و سایر انواع رنگارنگ دریافت ها و روش ها ی غیبی را نارسا و باری بر
خاطر دانسته، بر دیوار می کوبد!
.
لهذا پیروی از هر روش دیگری مضاف بر دو روش یاد شده بای نحو کان در
حکم مُمازحه، که منظور همان مزاح باشد، با آقای چمبولسکی است و برهر فردیست که
لپ طرف مربوطه را کشیده، ماچ نماید.
.
پنجم دسامبر المبارک 2009 سال بعد از میلاد عمو عیسی (قم)

.
.

* Stochastic: کاتوره ای (تصادفی)

وظایف و مشغله های آقای چمبولسکی

2009-08-20T19:03:00.010+02:00

آقای چمبولسکی گرفتار است. هوا هم گرم است. شب ها که به اتاق برمی گرد پنجره را باز می کند و آماده ی دیداربا میهمانان می شود. بعضی ها که کنگر خورده و لنگر انداخته اند، اون پشه کوره ها. بسیار هم بی نزاکت هستند و متوجه شأن آقای چمبولسکی نیستند حتی یکبار وارد بینی آقای چمبولسکی شدند. زنبورها از همه فهمیده تر هستند. آقای چمبولسکی با آن ها گفتمان می کند، بعضی وقت ها از توی راهرو، از لای در ورودی و آنها خودشون می روند. آقای چمبولسکی شجاع است و با خرمگس ها جنگ تن به تن می کند. کفشدوزک ها از همه بیشتر مقاومت می کنند. هم اهل گفتمان نیستند و هم بالعکس آقای چمبولسکی ترسو هستند و فرار می کنند و بعد از نیم ساعت تلاش آقای چمبولسکی، حاضر می شوند به آقای چمبولسکی اعتماد کنند تا آقای چمبولسکی ایشان را به طبیعت بازگرداند

آقای چمبولسکی بسیار آینده نگر است. برای همین همیشه ظهرها از سالن غذاها نون و پنیر می برد تا عصر ها مشکلی بیش نیاید. اینبار ولی هر چه می گردد نمی داند آن را کجا گذاشته. آن آقایی که همیشه آن طرف میز می نشیند و به آقای چمبولسکی امر ونهی می کند و از خودش صداهای عجیب در می آورد می گوید که او نون پنیر آقای چمبولسکی را نخورده است. البته بر آقای چمبولسکی واضح و مبرهن است که آن آقاهه تو زندگیه قبلیش موش بوده است وعاشق پنیر ولی چرا خیال کرده که آقای چمبولسکی ممکن است به او مظنون باشد؟ آقای چمبولسکی چشمهایش را تنگ می کند و تا عمق ضمیر ناخودآگاه آقاهه نفوذ می کند. آنجا بچه ای را در حال خوردن نون پنیر هم کلاسی هایش، می بیند .

ظهراست و آقای چمبولسکی وارد سالن غذاها می شود و می رود توی صف. اون خانمی که پشت دخل است البته همیشه به نظر آقای چمبولسکی در حدٌ قابل قبولی بوده است ولی این بار رنگش هم عوض شده. آقای چمبولسکی حواسش نیست و ناخودآگاه نیشش تا بناگوش باز می شود. آقای چمبولسکی برای خودش مشغول غذا خوردن می شود و یک مرتبه احساس وظیفه می کند. یک لقمه ی دیگر می خورد بلکه ... ولی حس وظیفه همچنان بر گردنش سنگینی می کنه. بلند می شود و میرود از اون خانمه به خاطر رنگش تشکر می کند. آقای چمبولسکی راحت می شود.

2009-07-22T10:31:00.000+02:00

بسی در فراز شدم و فرود آمدم و باز خواست بر نخاست.

تقلایی کنم بلکه من برخیزم.

خواب دیدم ...

2009-06-24T12:46:00.008+02:00

خواب دیدم.

خواب دیدم که شیر ایرانی برگشته. هیکلی به غایت بزرگ داشت.

به تیری زهر آلود بیهوشش کرده بودند و بر تیرکی آویخته، با خود می بردندش.
.
مردمان در گوش هم زمزمه می کردند که جمعیتی ار این شیران بازگشته اند.

و هم چنان باز می گردد

2009-03-17T20:10:00.008+01:00

صحن

2009-02-16T10:07:00.015+01:00

اهمیت آقای چمبلسکی

2009-02-04T09:29:00.006+01:00

آقای چمبلسکی این بار سحر خیز است. از آن جنگل عریان خارج می شود تا سوار بر کرم آهنی، باز هم به آن طیاره دانی آن ور شهر برود. پدر آقای چمبلسکی قرار است بیاید و آقای چمبلسکی برای همراهی عازم است. او در حالی که یک چمدان پر از لباس را پست سر خود می کشد از اقامتگاه خارج می شود. چمدان را باید به پدرش دهد تا بعدا با خود بازگرداند. در راه ایستگاه از کنار اتومبیل قرمز پارک شده ای می گذرد. کاش می شد سوارش شد. سرانجام به ایستگاه می رسد و سوار بر کرم شبکه ی تند منطقه ای می شود. آقای چمبلسکی مسافران را زیر چشمی نظاره می کند، آن ها لابد گمان می کنند که آقای چمبلسکی با آن چمدان راهی سفر است و آقای چمبلسکی از اینکه آن ها گول خورده اند دچارغرور و پوزخند می شود.

آقای چمبلسکی به موقع می رسد. او پدرش را می بیند که منتظر چمدانش است. (الان دوتا چمدان در کار است. اشتباه نشه) آقای چمبلسکی با پدرش بای بای می کند. سپس متوجه یک آقای جوان دراز و زرد اوتو کشیده می شود که نام پدرش را در دست دارد. آقای چمبلسکی از اینکه پدرش را می شناسند خوشحال می شود و به آن آقای دراز و زرد می گوید که ایشان در واقع منتظر پدر آقای چمبلسکی هستند و به ایشان اطمینان می دهد که پدرش رسیده و منتظر چمدانش است. آن آقای دراز و زرد آقای چمبلسکی را، که چمدان به دست است، می نگرد و آقای چمبلسکی در چهره ی او آثار گیجی را مشاهده می کند و باز دچار پوزخند می شود.

چرخ نقاله از حرکت می ایستد. چمدان پدر آقای چمبلسکی از طیاره جا مانده است و پدر آقای چمبلسکی فرم های زیادی پر می کند و خسته است و بلاخره بیرون می آید. آن آقای دراز و زرد یک ارابه می آورد و چمدان آقای چمبلسکی را روی آن می نهد و می خواست آن را هل دهد ولی آقای چمبلسکی که چلاق نیست، خودش شخصا هل می دهد. آن ها به پارکینگ رفتند و آن آقای دراز و زرد صندوق اتومبیلی را باز کرد و چمدان را در آن نهاد. این همان اتومبیل صبحی بود فقط سیاهش. البته آقای چمبلسکی شخصیت قانعی هستند و رنگ برایشان مهم نیست خیلی. پدر آقای چمبلسکی خودش رفت و روی صندلی عقب نشست. آقای چمبلسکی هیجان زده بود و می خواست بره صندلی جلو. در همین هنگام آن آقای دراز و زرد در عقب را با ادب و احترام خاصی برای آقای چمبلسکی باز کرد. آقای چمبلسکی باز ایستاد و تامل کرد، موقعیت بسیارمهم بود. احساس کرد در حال حرکت به سمت اجلاس سران در سازمان ملل است. برای همین با وقار و شکوه خاصی روی صندلی نشست و آن آقای دراز و زرد در را بست. آقای چمبلسکی آن جا بود که فهمید اهمیت او بر همگان معلوم شده است.

خر برفت و خر برفت

2008-11-29T20:11:00.005+01:00

فکر کنید که بعد از یک مسافرت شهری یک ساعت و نیمه، رفتین فرودگاه اونور شهر به استقبال یه خانوم و آقای مسن و از همونجا هم باید سوارقطارسریع السیرشون کنین که برن شیشصد کیلومتر اونورتر و شمام برگردین پی زندگیتون. درست سر ساعت قطار می آد و شما همراه دو مسافر غریب سوار می شوید تا چمدان ها را جابجا کنید و صندلی آن ها را نشانشان دهید. بعدش مشاهده می فرمایید که عده ای مَنگول صندلی های مربوطه را اشغال کرده اند و خوشحال مشغول بازی با ورق اند. می گیین آقا جان پاشیین از جای مردم. حالا اونام معلوم نیست کجایی هستن تا بیان بفهمن و جل و پلاس رو جمع کنن و شما مسافرها رو جا بدین و به یکی بسپرین که مقصد رو رد نکنن خودش شده هف هش دقیقه. این وسط راننده قطار هم داره یه چیزایی می گه برا خودش. با سرعت می رین سمت در و دکمه رو می زنین و بجای اینکه باز شه می بینین کل ایستگاه داره به سمته راست حرکت می کنه! چه حالی می شین؟!

اطعام

2008-11-16T09:18:00.010+01:00

اینجا آدم هر روزم که نون پنیر بخوره بالاخره هفته ای، دو هفته ای، ماهی یه بار قرمه سبزی گیرش می آد. حالا چندین ماه جایی باشی که قرمه سبزی نایاب باشه اونوقت قرمه سبزی حکم زر ناب رو پیدا می کنه. اینو بعضی ها با همه ی عناصر وجودشون لمس می کنن بعضی ها هم با وجود اینکه از سرزمین قرمه سبزی رحل سفر افکنده اند ولی درکی ازش ندارند.

بعدش که برمی گردین به معدن قرمه سبزی می بینین ای دل غافل عدّه ای که رفته اند، که هیچ، بقیّه هم که مانده اند چنان غرق امورند که پاک اهمیّت قرمه سبزی را فراموش کرده اند. من که چندین ماه نون و پنیری شده بودم اینجا هم به سختی بیش از آن به کفم آمد. بار دیگر که بیایم امّا سعی می کنم این دستگاه شهر فرنگ را هم بیاورم بلکه یاران را اشتیاق فزاید!

-------------------------------------------------

واژگان این مقال:
اطعام: رساندن طعام برای ادامه ی حیات. سیرشدن روح. انرژی گرفتن روان در اثر مصاحبت با دوستان.
قرمه سبزی : دیدار و مصاحبت با شما دوست عزیز مقیم مرکز که تلاش کردم در حین غیبت از مرکز ارتباطم باهات قطع نشه.
دستگاه شهر فرنگ: وسیله ای برای ایجاد انگیزه

حضرت بایزید

2008-11-10T18:36:00.019+01:00

بازگشت

2008-10-07T21:00:00.003+02:00

کربلا کربلا (دو بار)
ما داریم می آییم
می آییم می آییم (دو بار)
ما داریم می آییم

صخره ی سوراخ

2008-09-30T21:16:00.014+02:00

این جا منطقه ی مرکزی فرانسه هست، کوهستانی و دور از شهرهای بزرگ. در این غار ها هم از قرار در زمان جنگ جهانی یهودی ها را پنهان می کردند.

اینجا طبقه ی آخرغارهاست. در آنجا یک جیرجیرک حضورفعّال داشت.

پنجره ها ایمن هستند

اون وسط یک شهر کوچک و یک دریاچه هست. جدّی می گم! یه کم زوم می خواد

این جوری برمی گردیم پایین

مردمان رو در و دیوار یادگاری نمی نویسن. مداد و کاغذ می ذارن هر کس خواست بنویسه.

یکی ازچوپان های منطقه

یکی از محلّی ها در حال عملیاّت تست تمشک وحشی

مرد نامرئی- بازی وبلاگی

2008-09-24T21:03:00.009+02:00

( به دعوت سروش )

اوّل نصفه شبی تو آشپزخونه کشیک می دادم تا ببینم کیه می آد خوراکی های من و بقیّه رو می خوره. بعدش وقتی داشت ورشون می داشت با اردنگ می زدم در ماتحتش با کلّه بره تو یخچال. یه کم خشن شد. می رم بالا یخچال می شینم تا اومد چیزی ور داره مثه جن ظاهر می شم البتّه با یه نیشه باز.

دوم اینکه صبح ها نامرئی از خوابگاه می رم سر کارتا اگه از قضا بازم شلوار نپوشیده کفش پوشیدم و از در رفتم بیرون مشکلی پیش نیاد.

آخر هم اینکه می رفتم کنار رودخونه نزدیک اون اردک ها وقتی دمشون و تکون می دادن دمشونو می کشیدم.

( نقاشچی باشی و رعنا را هم دعوت می کنم )

گاهنوشت های آقای چمبلوسکی

2008-09-14T21:24:00.002+02:00

آقای چمبلوسکی برخی اوقات یک نگاهی به چپ می کنه و یک نگاهی به راست و از خودش صدای اژدها در می آره. مثل وقتایی که می خواد اون در دو لنگه رو باز کنه و به زور بیشتری احتیاج داره. بعضی وقتا هم همینجوری بی دلیل.

یه بار که آقای چمبلوسکی داشت زیر نور آفتاب عصر گاهی ازپیاده روی خیابون خلوتی که در حاشیه ی بیشه زار بود، نیم خسته و نیمه خمار به سمت خونه می رفت نه به راست نگاهی کرد و نه به چپ نظری و صدای اژدهای دو آتشه ای درآورد. لحظه ای نگذشته بود که چنان صدای خشمگین مهیبی به گوشش رسید که پرید وسط خیابون. تو ماشینی که پارک شده بود سگ اصل و نصب داری بود به جثّه ی گوساله ی بزرگواری.

کشتی های بلند

2008-09-11T20:43:00.014+02:00

سوئیس

2008-09-04T21:49:00.027+02:00

ژنو

لوزان

گاوها و زنبورها

2008-08-16T21:45:00.016+02:00

در نطر گرفتن رام بودن گاوها در زندگی مهمّه . ناملایمات رو نرمتر می کنه، راه ها را باز و تعادل را نگه می داره.

آقای چمبلوسکی در حال مصالحه با زنبورها و متوجّه شدن به اهمیّت گاوهاست و سرش رو بلند می کنه و این تابلو رو که خواهرش کشیده می بینه. الان دو ساله که این تابلو جلوشه. لذت کشف رو که یادتون نرفته ...

گاهنوشت های آقای چمبلوسکی

2008-08-13T21:26:00.003+02:00

بیست و سوم مرداد 1387 مصادف با سیزدهم اوت الحرام 2008

همچنان باد می آید. الان دو روز می شه. نمی دونم چرا از پنجره که بیرون رو نگاه می کنم باد نمی آد ولی همچی که پام رو بیرون میزارم ... به هر حال من و باد با هم مشکلی نداریم هر دومون نفس می کشیم حالا یکی یه کم بلندتر.

در آزمایشگاه شتابگر خطّی در روزهای عادی هم معمولا کسی کاری به کار کسی نداره و همه سرشون به کار و زندگی خودشونه الانم که دیگه هیچ چون دراین دیاردر ماه مبارک اوت تمام مهره داران به تعطیلات می رن و فقط من موندم که با این زنبورهای سمج تو راه رفتن به آزمایشگاه مسابقه ی دو بدم. البته همینجا جا داره که از باد تشکّر کنم چون اگه در حین فرار، زنبوررو نمی برد ...

در ماه اوت کار حرام است ولی مجبورم می فهمی؟ مجبور!

شهر فرنگ

2008-07-27T22:48:00.009+02:00

ای عجب

2008-07-21T23:05:00.005+02:00

لابد حضرت لاءوتزو معرف حضورتان هست. ایشان از حکمای بنام چینی است که سخنان ارزشمندی در سال های دور بیان فرموده اند. همین پریروزها بود که جمله ای از ایشان خواندم به این مضمون که یک آدمی که دیگر خیلی حسابی شده باشد «هر چند مناظر با شکوه هم در مقابلش قرار گیرند او همچنان با آرامش درون خود باقی می ماند.» این را خواندم و ابر و ماه و خورشید و فلک چرخید و چرخید تا جماعتی از لطایف جهان خلقت را از نواحی خاوری این قارّه ی سبز برای اقامتی موقت به این اقامتگاه دانشجویی آورد. خدمتتان اینقدری عارض شوم که به عمر شریفم این همه مناظر با شکوه یک جا ندیده بودم. توصیفشان را از من نخواهید که در کلام نگنجد! دوباره یاد آن جمله ی جناب تزو افتادم و به عمق جذب ایشان در عالم معنا پی بردم. البته من تعدادی از چینی ها را نیز دیده ام ولی نمی دانم که آیا استاد گرامی به اروپای شرقی و اورآسیا هم سفر کرده بودند؟! دیگر جسارت از حد گذراندم.

مادرید

2008-07-07T20:34:00.017+02:00

اوج

2008-05-26T21:51:00.003+02:00

آب وارون

2008-05-15T22:26:00.005+02:00

وقتی که تو اینجا نیستی

2008-05-02T08:47:00.005+02:00

وقتی که تو اینجا نیستی من کلافه هستم. بی حوصله می شم، نه دستم به کار می ره نه ساز زدن فایده داره نه آواز خوندن. کارهای مونده می شن هیولا. وقتی که تو اینجا نیستی بقیه میان که جاتو پر کنن. هر کدومشون هم یه جور نظر می دن: این طور درست است. آن طور درست نیست. این جور باید باشی. آن جور نباید باشی. باز خواست و سرزنش هم می کنند: چرا چنین کردی چرا چنین نکردی چرا ... تا کی ... یکی از این ور می کشه اون یکی از اون ور.هر کدومشون یه خدا هستن برا خودشون، از عالم غیب فرمان نازل می کنن. همشون فرستاده ی یکی هستن. تصاویر مختلف یه چیز. اونی که اون پشت تو تاریکی پنهان شده و ملامت می کنه.

امّا وقتی که اینجا هستی اون بقیه نیستن، شاید هم هستن ولی صداشون در نمی یاد. اگر هم بیاد راه به جایی نداره. وقتی که شاه بیاد دیگه محتسب را خرش به چند؟ تو می شی فرمانده بقیه مطیع. وقتی که اینجا هستی دنیا روشنه راه حل ها معلومن و درها باز. وقتی که اینجا هستی دیوار ها کوتاه ترن، غیر ممکن پیداش نمی شه. سختی ها مثل همیشه پا برجا هستن. پا برجا هستند و سندانی برای آختگی شمشیر تو. تا کی می خوای بری و بیای؟ بیا و بمون. اینجا خانه ی توست.

آن نفسی که با خودی خود تو شکار پشه ای

و آن نفسی که بی خودی پیل شکار آیدت

...

2008-04-03T22:01:00.003+02:00

هر چه بینی بگذر چون و چرا هیچ مگو

نرم نرمک می رسد اینک بهار

2008-03-09T18:45:00.014+01:00

قمر خانم

2008-02-25T20:44:00.004+01:00

خلاص

2008-02-07T00:41:00.001+01:00

همتی کو تا بخارم پشت خویش ................. وارهم از منت انگشت خویش

اینجوریه

2008-02-07T00:24:00.000+01:00

کس نخارد پشت من .............. جز ناخن انگشت من

دوست

2008-02-02T17:24:00.000+01:00

فکر کنم برای بیشتر آدم هایی که محیط زندگیشان عوض می شه پیش میاد که در خلوتشون برمی گردن و نظری به گذشته شون میندازند. به آدم هایی که بودن و روش اثر گذاشتن، اتفاقایی که پیش اومده، جاهایی که بوده،... و بگیر و برو الی ماشاا... . باز هم همانطور که شما دوستان عزیز مستظهر هستید بسیاری از این تصاوییر بجای مانده از گذشته دوست داشتنی هستند و حس خوشایندی دارند و طبیعتاٌ خیلی های اون هام حسی دارند تو همون مایه هایی که در نوشتار قبلی خدمتتون عرض کردم.

آما

در این بلبشوی خاطرات، آدم هایی یافت میشن که همیشه ثابت قدم بودن. نگاه که می کنم می بینم همیشه یه جای خوبی در ذهن داشتن. البته تعدادشون هم زیاد نیست. بعضی اوقات حتی یکی هم بیشتر نیست. از اون هایی که وقتی در سختی هستی چیزی برای گفتن دارن. وقتی خودش هم در سختیست باز هم اون آخر حرفهاش یک چیز مثبت باقی می مونه. از اون هایی که وقتی صحبتتون با هم تموم می شه حسی که هر دو داریین اینه که نه! ما جایی گیر نمی کنییم، سد را اگر نشه شکست می شه دورش زد! می شد باهاش ساعت ها راه رفت و یک ضرب در مورد انواع عقاید عجیب و غریب، حس های ناب، اوضاع و احوال مردمان و خاطرات مدرسه حرف زد و تحلیل کرد و بعدش هم به تحلیل کردن انتقاد کرد! یا پشت تلفن قسمتی از یه کتاب یا داستانی که تازه نوشته رو بخونه و ... به نظرم قابل درک است لذت داشتن چنین دوستی. سالروز تولدش یکی از همین روزها بود. تبریک می گم بهش و چون همیشه دنیا در برابرش ریز باد!

کدومشون؟

2007-12-18T19:33:00.000+01:00

وطن

2007-11-17T00:38:00.000+01:00

با اينکه من خجالتی هستم ولی دعوت سروش عالم غيب را - با تاًخير- اجابت می کنم.

وطن برای من هميشه یک مفهوم چند پاره بوده است.

در کودکی وطن جایی بود که چندی قبل مردمانش شاه زورگو و خائن اش را بیرون کرده بودند و بر ستم فائق آمده بودند. جالب اینجا بود که جنگ، در فکر کودکی من، خیلی به وطن مربوط نمی شد و اینطور که به نظر می رسید بیشتر به مقولات خداوندی و الهی مربوط بود.

ولی یک چیزی بود که تبدیل به یک حس همراه من شد و باقی ماند. آن نوروز بود. از اسفند ماه رنگ دنیا دیگرگون بود. باران های فرحبخش گویی شهر را می شستند که آماده ی ورود به جهان نو شود. حتی فضای مدرسه هم لذت بخش می شد. سفر هر ساله ی عید به کرمانشاهان و عبور از کوهستان ها و دشت ها و وقوف به اینکه در بیستون کتیبه ای هست که خبر از باستانی بودن این سرزمین می داد، طاق بستان، افروختن آتش بر بام خانه ها و سلام بر خورشید ، ... ورود به ماهی که در آن روان رفتگان به جهان خاکی بازمی گشتند، رستاخیز زمین و زمان و دیدار پدر بزرگ همه ی این ها در من احساس وصل بودن به جایی را ایجاد می کرد، احساس ریشه داشتن، صاحب وطن بودن.

هر چندی که بيشتر می گذشت چيزهای بيشتری در عمل تجربه می کردم. یا خودم به عينه شاهد بودم یا از طريق اطرافيان وصف اوضاع را می شنيدم. وبلاگستان پر است از شرح سيه روزی و واپسماندگی وطن، از رذائل اخلاقی حاکم شده بر مردمانش، از بی وزنی و بی اعتمادی در ارتباط های انسانیش، از جدی گرفته نشدن ایده های جوانانش و ده ها خلل و مانع دیگر و هزاران سخن در گلو مانده.

نمی خواهم ذکر مصیبت کنم. خلاصه اینکه وطن یک مفهوم دیگری هم پیدا کرد در مایه های زهر مار. فکر هم می کنم بیشتر دوستان عزیزم این مفهوم را تجربه کرده اند و می دانند که چه گسیختگی روحی و انزجاری را منجر می شود. بارز ترین نتیجه ی آن هم همین است که هر کدام از ما دوستان یک جای این دنیا نشسته ایم بدون آنکه انگیزه داشته باشیم به آینده ی وطنمان بیندیشیم.

واقعیت های جاری وطنم را می دانم ولی در ذهن من تصویر وطنم پرشکوه است و من می دانم که این تصویر ها هستند که دنیا را می سازند.

خزان بود

2007-11-11T12:40:00.001+01:00

خزان است

2007-10-30T22:11:00.000+01:00

پيزا

2007-09-07T22:46:00.000+02:00

گاتل

2007-08-19T18:42:00.000+02:00

شب تولد

2007-07-15T13:20:00.001+02:00

طاق نصرت

2007-07-09T22:36:00.000+02:00

جشن ژاندارک

2007-05-21T21:10:00.000+02:00

نوتردام

2007-05-16T11:52:00.000+02:00

آتشکده

2007-05-14T00:13:00.000+02:00

قشم

2007-05-14T00:10:00.000+02:00

شما بگین

2007-05-12T16:03:00.000+02:00

تظاهرات

2007-05-09T20:41:00.000+02:00

بی انتها - کوتاه

2007-05-05T20:26:00.000+02:00